Terug in Nova Scotia.

Borders. 

Het viel mee hoor, we hoefden de kotszakjes niet te gebruiken. We hebben ook redelijk goed geslapen, beter dan verwacht. Het voelde een beetje gek om geen wc en wasgelegenheid op onze eigen kamer te hebben, maar het was voor één nacht. Om 7 uur ging de wekker. Of dat nog Newfoundland tijd was of al Nova Scotia tijd wisten we niet. We waren in elk geval op tijd voor het ontbijt. We hebben nu weer 5 uur tijdsverschil met Nederland. 

Gisteravond gingen we nog even naar het bar gedeelte om een drankje te doen en met een half oog naar het voetbal te kijken. Het was een stuk rustiger dan ‘s middags. Heel veel mensen waren spelletjes aan het doen, zelfs monopoly. Er hing een gezellige sfeer, we zaten uiteindelijk met z’n allen in hetzelfde schuitje.

Tegen 9 uur konden we naar beneden, naar de camper en we waren de 3e auto die van boord ging. De mannen die de auto’s van boord begeleidden hadden er zin in. Hier in Nova Scotia vielen meteen de lupines weer op, die overal in de berm groeien. Op Newfoundland heb je bijna geen bloemen. Ook niet bij mensen in de tuin. Of dat is vanwege het klimaat of dat ze opgegeten worden door dieren, dat weten we niet.  

Dit was weer een dunbevolkt gebied waar we doorheen reden en we gingen uitkijken naar een benzinestation. We konden nog wel even doorrijden, zelfs tot aan de camping, maar dan werd het krap. We stopten om online te zoeken en aten ieder een halve muffin die ik bij mijn ontbijt had gekregen. We hoefden geen koffie, want daar waren we ruimschoots van voorzien tijdens het ontbijt. We ontdekten dat er een tankstation in de buurt was als we even van de route af gingen. In Whycocomagh, een gebied van de First Nation.  Whycocomagh. 

We stopten bij een winkel die een mix leek van landwinkel-buurtsuper-souvenirwinkel. Daar verkochten ze heerlijk brood. Het tankstation was druk en chaotisch en we reden door naar de volgende. Daar was het iets minder druk. Er ging weer behoorlijk wat benzine is, de grootste en één na laatste tankbeurt. Jan Maurits raakte tijdens het tanken aan het de praat met een man die ook aan tanken was en juist richting Newfoundland ging. Dat zullen we zeker gaan missen, die spontane en hartelijke gesprekjes. 

De lunch deden we weer ergens anders, met dat lekkere brood en daarna ging ik in de winkel van het benzinestation waar we stonden kijken of ze daar melk verkochten. Want daar bleken we ook doorheen te zijn. Ze bleken een ruime keuze te hebben en zelfs pakken van 1, 2 of 3 liter. 

De rest van de rit reden we lekker door, met af en toe een buitje. Ook nu vonden we de camping snel en stonden we op onze plek, aan de St.Mary’s river in Sherbrook. We zouden hier 2 nachten blijven, maar we vonden hier bijna niets te doen. Er is hier een leuk openluchtmuseum, maar dat is op maandag gesloten. Ook wat verder in de omgeving was niet zoveel te doen. Jan Maurits had contact gehad met onze volgende camping en daar kunnen we een dag eerder terecht. In Halifax is beslist meer te beleven hier, hoe mooi het ook is. 

Om toch nog iets te doen behalve in de auto zitten en rijden, liepen we vanmiddag naar het openluchtmuseum, ruim een kilometer verderop. Omdat het nog maar 1 uur open zou zijn, hoefden we geen entree te betalen. In veel gebouwen zat of stond iemand in ouderwetse kleding aan wie je vragen kon stellen. Er werden oude ambachten uitgevoerd, zoals wol spinnen, hout draaien en er was een smid. Ook hier was iedereen weer uiterst vriendelijk en behulpzaam. Mocht je ooit eens in Sherbrooke komen, dan is het zeker de moeite waard en ben je er wel een dagje zoet. Sherbrooke 

Openluchtmuseum Sherbrooke