Hallo Halifax.

Rain

Het lijkt deze vakantie niet te willen lukken met stedentripjes. In St.John’s regende het en vandaag, nu we Halifax wilden bezoeken regende het alweer. Een beetje miezer is niet erg, maar om een hele dag in de stromende regen rond te lopen, daar is niks aan. We zagen later in de middag in Halifax wel mensen in een regenbroek lopen, maar daar hadden wij geen zin in. Bovendien zaten onze regenbroeken al in de koffer. Gisteren hadden we namelijk al een groot deel van onze spullen ingepakt. 

Na de lunch werd de regen minder en bestelden we een Uber. We hadden een vrolijke en praatgrage chauffeur. Hij kwam oorspronkelijk uit India, had een jaar of 8 in Australië gewoond en was nu bijna 2 jaar hier. Hij praatte snel en was niet altijd even makkelijk te verstaan, dus of hij hier nu voor nog een studie was of om te werken, dat weten we allebei niet. Hij had in elk geval meerdere banen, omdat het leven hier blijkbaar duurder is dan in Perth. Qua temperatuur was hij daar ook liever.

Hij zette ons af in het centrum en we liepen naar de waterkant. Daar was een boardwalk met restaurantjes en leuke winkeltjes. We zagen hoe een grote tribune werd afgebroken die was opgezet voor de Canada Sail Grand Prix, het afgelopen weekend. We hebben deze middag niet veel bijzonders gedaan. Het was leuk om in de winkels te neuzen en naar de pier te lopen waar 2 grote cruiseschepen lagen. 

Tegenover de pier was een leuke brouwerij met ook genoeg non-alcoholische alternatieven. Dat was even fijn zitten, want al met al hadden we dik 7 kilometer gelopen. Een Amerikaanse man en zijn vrouw kwamen aan het tafeltje naast het na zitten. De man sprak ons aan. Hij en zijn vrouw zaten op één van de cruiseschepen. Dit was hun vierde cruise met dit schip (‘alsof je terugkomt in je favoriete hotel’,zei de man). Wel elke keer naar een andere bestemming. Ze woonden in Californië en waren vanuit New York vertrokken. Ze deden Nova Scotia aan, Newfoundland, Groenland en IJsland. Van daaruit vlogen ze weer terug. Ze hadden hier 12 uur voordat het schip weer verder ging. Toen we later op de middag nog een keer die kant op gingen waren de beide schepen vertrokken. 

Bij de pier waren ook kleine winkeltjes met dingen zoals sokken, mokken, sleutelhangers, verzorgingsproducten, petten en niet te vergeten maple syrup. Ik heb een mooie armband gekocht van Amos Pewter, een merk dat ik aan het begin van deze vakantie tegenkwam en meteen heel mooi vond. Jan Maurits denkt nog na over een pet. Er was ook een kraam waar boeken met namen lagen. Daarin kon je op achternaam zoeken welke families hier naar toe geëmigreerd zijn. Waarschijnlijk kon je tegen betaling de informatie krijgen. Er is een familie Rook aangekomen, onze andere familie achternamen stonden er niet in. 

Tijdens het lopen kwamen we meerder standbeelden tegen, veel met het onderwerp ‘immigranten’. Ergens anders was (buiten) een overzicht met betrekking tot inwoners van Halifax die in de Tweede Wereldoorlog een rol,hadden gespeeld. Opvallend was het verhaal van Mona Parsons. Zijn ging met haar Nederlandse man in 1937 naar Nederland en ging tijdens de oorlog bij het verzet. In 1941 werd ze opgepakt. Mooi verhaal om te lezen en ik verklap alvast: ze overleefde de oorlog.  Mona Parsons 

Toen het zo’n beetje tijd was om te gaan eten gingen we op zoek naar een restaurant. We hadden ‘The bicycle thief’ gezien en alleen al om de naam zouden we daar willen eten. Het was kwart voor 6 en het restaurant was vol. We hadden uiteraard geen reservering. We konden aan de bar zitten om te eten, maar dat vonden we niet zo leuk. Tegenover dit restaurant was het Sea smoke restaurant. Daar konden we wel terecht, mits we vóór kwart voor 8 klaar waren met eten. Dat moest zeker lukken, helemaal omdat we alleen voor een hoofdgerecht gingen. Ik had heilbot en Jan Maurits heeft voor het eerst in zijn leven kreeft gegeten. Zelfs nu het al voorbereid was werd het een knoeiboel. In elk geval smaakte het heerlijk en was de bediening erg aardig. We maakten een geintje met degene die ons een tafel had gegeven, dat we mooi op tijd klaar waren en kregen daar een compliment voor. 

De Uber chauffeur die ons terug bracht was niet zo spraakzaam als de chauffeur van vanmiddag. Hij groette aan het begin en aan het einde van de rit en vroeg bij de camping tot hoe ver hij moest rijden. Het was weer harder gaan regenen (vanmiddag viel het al met al best mee). 

We slapen vannacht voorlopig voor de laatste keer in de camper. Eigenlijk best wel een beetje jammer.