De harbour hopper en tenslotte.

This is not America

Niets is veranderlijker dan het weer, dat bleek ook nu. We vertrokken gisteren in de stromende regen vanaf de camping, maar in de loop van de dag werd het weer steeds beter. We eindigden de dag zelfs op het terras van Durty Nelly’s, de Irish pub. Wel met een jas aan, maar toch. Als we zagen hoe sommige jonge vrouwen erbij liepen, met van die korte rokjes en blote schouders, ons niet gezien. 

Daarvoor hadden we gegeten bij The Bluenose, een redelijk bekend restaurant in Halifax. En goed betaalbaar, waarschijnlijk omdat het iets verder van de haven af ligt. Ook hier was de bediening weer super vriendelijk. De serveerster kwam regelmatig vragen of alles oké was. Ik koos voor een gerecht met viskoekjes en Jan Maurits had een surf and turf. Op deze en een andere keer na hebben we alleen maar vis en seafood gegeten als we uit eten gingen. 

Deze donderdag begon meteen zonnig, zodat we onze jassen alvast in de koffer konden doen. We moesten de tijd tot aan het vliegveld overbruggen en nu we de jassen op konden bergen in de koffers, scheelde dat weer sjouwen. Per slot van rekening hebben we ze in Nederland niet nodig. 

Na een lekker ontbijt checkten we uit en gaven onze koffers in bewaring bij de receptie. Gisteravond hadden we een tour voor vandaag geboekt met de Harbour Hopper, een groot amfibievoertuig dat ook in het water kan. Dat zou om half 12 zijn. We hadden genoeg tijd om de Citadel die tegenover het hotel lag te bekijken. Het was weer een steile klim naar de ingang. De toegang was gratis, wat ons een beetje verbaasde. Aan het begin stond een wacht in traditionele kleding zwetend strak voor zich uit te kijken. We hadden het wel met hem te doen, want hij stond met een dikke laag kleding in de volle zon.  

Dit fort werd in 1749 gebouwd door de Engelsen als  bescherming tegen verschillende vijanden. Het deed ons denken aan het fort van Bourtange. Je kon over de muur lopen en in de gebouwen de verschillende exposities bekijken. We vonden het teveel om allemaal te lezen en we bleven niet heel lang, helemaal niet toen we zagen dat er een paar bussen vol schoolkinderen waren gearriveerd. 

Het was de bedoeling om een half uur vóór vertrek aanwezig te zijn bij de Harbour Hopper en dus liepen we rustig naar beneden, richting de haven.  Daar zaten we even. Het was ondertussen steeds warmer geworden en bij het wachten op de Hopper konden we gelukkig onder een afdakje staan en niet in de brandende zon. De gids die ons alvast incheckte, wist niet dat Nederlanders ‘Dutch’ worden genoemd. Hij dacht dat het iets van ‘Netherlanders’ was. 

Na de veiligheidsinstructies bracht de Hopper ons langs bezienswaardigheden van Halifax. Het was niet altijd goed te verstaan wat de gids erover vertelde, maar het meeste verstonden we. Spectaculair was het toen we het water in reden. We maakten een rondje en gingen daarna weer aan land, het drukke verkeer van het middaguur in. Het is bijzonder hoe geduldig iedereen is en elkaar ook de ruimte gunt. Want al het verkeer gaat dwars door Halifax, ook het vrachtverkeer. Dat zagen we dinsdagmiddag, toen er blijkbaar net een containerschip was aangekomen. 

Teruggekomen bij het beginpunt was het ook lunchtijd. Het was druk geworden bij de waterkant, waarschijnlijk ook doordat er weer een cruiseschip was aangekomen. Alle eettentjes waren open, een soort food  court. Wij kozen verschillende gerechtjes: Jan Maurits poutine, het nationale gerecht van Canada en ik noodles. 

 

Terug bij het hotel was het wachten op onze privé chauffeur.

Die kwam ruim op tijd. Hij had gezegd dat de rit naar het vliegveld 40 minuten zou duren vanwege het drukke verkeer. De 40 minuten werden ruim een uur, want hij wilde ons graag de cruiseschepen laten zien die weer aangemeerd lagen. Hij had ook gezegd dat hij een grote BMW had en dat de koffers makkelijk mee konden. Dat konden ze ook, maar dan moest er wel eentje op de bijrijdersstoel. Het mag hier allemaal blijkbaar. 

Hij vertelde dat hij uit India kwam en hier nu 3 jaar woonde. Hij had allerlei baantjes hier (behalve Fraserway en chauffeuren), verkocht hij ook parfum op basis van vaseline. Eigenlijk een lekker ruikend zalfje. In India was hij franchiser van een foodcourt. Zijn vrouw was arts en gespecialiseerd in oncologie. Na veel gedoe en examens, mag ze binnenkort aan de slag. En over 10 jaar willen ze weer terug naar India. Dat zal misschien lastig worden voor hun 2 zonen…

Nu zitten we op het vliegveld en typ ik het laatste stukje. We hebben een heerlijke vakantie gehad, ook al werkte het weer niet altijd mee. Maar de vrijheid van de camper, de mooie natuur, de aardige mensen droegen er allemaal aan bij. Canada heeft ons aangenaam verrast. We hadden ons er van tevoren niet echt een voorstelling van gemaakt, hoe het zou zijn. Maar Canada is als de stille en rustige buurjongen van Amerika: ze hebben wel wat van elkaar en wanneer je hem beter leert kennen, zie je opeens een gastvrije, vriendelijke jongen met veel humor. Wat ons betreft komen we bij leven en welzijn nog eens terug.

Bedankt voor het meelezen en de reacties en wie weet tot een volgende keer.